एक व्यथा

 
   #एक_व्यथा         

#AnjaliMDhaske

©️ अंजली मीनानाथ धस्के

                       आज कावेरी जरा लवकरच उठली होती. खूप दिवसापासून भंगलेली बाल गणेशाची मूर्ती घरामधे तशीच पडून होती. खरं तर घरात जागा नसतांना केवळ मुलांना आवडली म्हणून केवढ्या हौसेने छोटा भीमचे रुप असलेली  गणेश मूर्ती घरी आणली होती. पण आता मात्र रस्त्यावर गर्दी वाढायच्या आत मूर्तीला कुठेतरी ठेवून यावे,  असे तिच्या मनात होते. कामांची घाईही खूप होती. तिने कामांची यादी केली आणि मूर्ती घेवून घराबाहेर पडली. बरेच अंतर गेल्यावरही तिला मूर्ती ठेवायला मनासारखी जागा मिळेना तेव्हा ती फार वैतागली आणि तेवढ्यात तिचा मोबाईल खणखणला. चडफडतच तिने फोन घेतला. पाहते तर आईचा फोन होता. आईला काही बोलायच्या आत तिकडून आईचे रडणे ऐकू आले. "तू ताबडतोब घरी ये " असा निरोप मिळाला. "बरं येते लगेच" म्हणून तिने फोन ठेवला. यादीतली सगळी कामे तिने रद्द केली. आईकडे जायला गाडी वळवली तेवढ्यात तिला मूर्तीची आठवण झाली . घाईतच ती मूर्ती तिने तिथेच एका कट्ट्यावर ठेवून दिली.
          आई अजूनही रडतच होती . रडायचं कारण विचारल्यावर कळलं की, भावाने आईला वृद्धाश्रमात ठेवण्याचा निर्णय घेतला होता. आज काल आई तब्येतीच्या तक्रारीमुळे झोपूनच असे. भावाचे घरही तसे छोटेच. दिवाणखाना तर आईच्या पलंगाने आणि औषधाच्या बाटल्यांनी व्यापलेला. घरात सगळे नोकरी करणारे आईकडे बघणारे कोणी नाही. तिच्यासाठी घरात पूर्णवेळ थांबणारी बाई ठेवणे परावडण्यासारखे  नव्हते. हल्ली आईला एकट्याने ठेवणे ही तिच्या तब्येतीच्या दृष्टीने धोक्याचे झाले होते. 

 भावानेही नाखुशिनेच हा निर्णय घेतला होता. तिच्या मानत  विचारचक्र सुरू झाले. 'आपल्याकडे आईला न्यावे तर आपलेही घर छोटेच आहे. घरात वृद्ध सासू ,सासरे, एक नणंद, दोन मुले, नवरा आणि आपण मिळून सात जण राहतो.  त्यात आपलीही परिस्थितीही बेताची आहे.'

 तिच्या मनात एकाच वेळी अनेक प्रश्न निर्माण झाले होते . त्यांची उत्तर शोधण्याआधी तिला आईला समजावणे, धीर देणे गरजेचे होते. काय बोलावे तिला काहीच सुचत नव्हते. ती पुर्णपणे बधीर झाली होती. तरी तीने धीर केला व आईला म्हणाली , " डोळे पूस बघू आधी , निर्णय घेतला म्हणून लगेच नाही काही नेणार तुला, निघेल काही तरी मार्ग. तू काळजी करू नकोस. मी बोलते दादाशी. देव आहेच की आपल्या पाठीशी. डोळे पूस बघू आणि काही तरी खावून घे बरं आता ."
         तीने मनातल्या मनात  " देवा तुलाच रे काळजी ....... काही तरी मार्ग काढ यातून. सोडव बाबा या संकटातून" असा धावा केला. तशी तीला मूर्तीची आठवण झाली. एक सल काळजात खोलवर  रुतली. डोळ्यात अश्रू दाटले.  तिच्या मनावर प्रचंड ताण आला. तिचं आता कशातच चित्त नव्हतं. ती घाईतच उठली आणि घराबाहेर पडली. आता तिला तिचे बालगणेश परत हवे होते. तीने जिथे मुर्ती ठेवली होती तिथे ती परत आली. 
                पण ...... आता तिथे मूर्ती कुठेच नव्हती..............
होती ती फक्त अपराधी पणाची भावना आणि डोळ्यात दाटलेले पाणी.............


#भंगलेली_मूर्ती_सांगू_पाहे_काही

भंगलेली मूर्ती सांगू पाहे काही.......
नवी कोरी असता देव्हाऱ्यात मांडली...
हात जोडूनी दोन्ही, पुढती माझ्या मानही झुकली.........
केवळ माझ्या दर्शनाने अनेक संकटेही सुटली........
पण........
रंग जरा उडता किंवा
कोपरा एखादा तुटता
नकोशी का होते? अडगळ का वाटली?......
सोडले जरी कडेला अथवा झाडा खाली...
कोणे एकेकाळी देवत्व होते माझ्यातही........
कोणे एकेकाळी देवत्व होते माझ्यातही........

रस्त्याच्या कडेला असलेल्या याच मूर्तीला बघून मनात अनेक विचार आले आणि त्यातून ही कथा  व कविता तयार झाली.

मनात अनेक प्रश्न उभे राहिले .

जिथे रूप संपलं की देवही बेघर होतो तिथे वृध्द आईवडिलांना वृद्धाश्रमात जाण्यापासून रोखणे ... वृद्धाश्रम ही संकल्पना समुळ नष्ट करणे आपल्याला ..... शक्य होईल ?????????

रूढी परंपरा म्हणून किती दिवस आपण असे कुठलाही विचार न करता नदी प्रदूषण करत राहणार आहोत???? निर्माल्य , लाल चूनडी , देवांचे फोटो .... भंगलेल्या मुर्त्या नदीत सोडणार आहोत???
अनमोल अशा नैसर्गिक स्रोतांची हानी करणे कितपत योग्य आहे????

कारण कुठलेही असो .... जिथे वेळ पडली तर देवाला घरा बाहेरचा रस्ता दाखवला जातो.... तिथे माणसांनी माणुसकी जपली पाहिजे अशी ओरड करणे  योग्य ठरेल का????

निसर्गाने आपल्याला भरभरून दिले आहे ... आता आपली वेळ आहे या नैसर्गिक स्रोतांची जपणूक करण्याची तरी "आपण केवळ अनेक वर्षे असेच करत आलो आहोत' ही सबब सांगून चांगले बदल स्विकारणे का टाळतो आहे???

अनेक जणांनी असे बदल स्विकारले तरी अजूनही सर्वानुमते असे प्रयत्न कमी का पडत आहेत????

या आणि अशा अनेक प्रश्नांची उत्तरे शोधण्याची ... शोधलेली उत्तरे सगळ्यांनी अवलंबायची गरज आहे .

तुम्हाला काय वाटते ????

©️ अंजली मीनानाथ धस्के

टिपः लिखाण आवडल्यास शेअर करताना नावा सहित करावे. साहित्य चोरी कायद्याने गुन्हा आहे.
सोबत अगदी साधी सोपी सुंदर रांगोळी ही आहे .

मी काढलेली बाल गणेशाची रांगोळी

रस्त्याच्या कडेला असलेल्या याच मूर्तीला बघून मनात अनेक विचार आले आणि त्यातून ही कथा व कविता तयार झाली.

पाऊस

पाऊस
दिवाळीत ही पावसाला रिमझिम बरसू दे
रांगोळीतले रंग माझे एकमेकात मिसळू दे
तहानलेल्या जमिनीला तृप्त होवू दे
आसमंतात साऱ्या तिचा गंध भरू दे
रिकाम्या या गर्भात तिच्या पाझर फुटू दे
दुष्काळाचे संकट नको आनंद पसरू दे
एक दिवा कष्टकऱ्या च्या घरात ही पेटू दे
घरा घरात फक्त आनंद नांदु दे
फक्त आनंद नांदु दे......
दिवाळीत ही पावसाला रिमझिम बरसु दे......
रांगोळीतले रंग माझे एकमेकात मिसळू दे......

(C) ‌‌सौ. अंजली धस्के

दिवाळी २०१८ ( लक्ष्मी पूजन)

    #AnjaliMDhaske

©️ अंजली मीनानाथ धस्के

 दिवाळी सण ..... दिव्यांचा
           खूप वेगवेगळ्या प्रकारचे दिवे बाजारात विकत मिळतात पण मंदिरात प्रज्वलित असलेला लांबन दिवा मनाला प्रसन्न करतो.
लक्ष्मी देवीला सर्व फुलांमध्ये कमळ अत्यंत प्रिय .... म्हणून तेजोमय कमळ . प्रत्येक घरातली लेक... सून .... ह्या त्या घरची लक्ष्मीच ........ असतात ..... म्हणून कुठलेही दागदागिने न घालता .... ऐश्वर्याची कुठलिही खूण न बाळगता केवळ अापल्या दिव्यत्वाचे तेज ल्यालेली ही देवी ...... समस्त स्त्री जातीचे प्रतिनिधित्व करते. साधीच तरीही मोहक .... अशी लक्ष्मी ...तिला  आवडणारे कमळ ..... आणि तिच्या देवत्वाची जाणीव अधोरेखित करणारे लांबन दिवे.
सर्व वाचकांना दिवाळीच्या खूप खूप शुभेच्छा....
©️अंजली  मीनानाथ धस्के

नरक चतुर्दशी (२०१८)

नरक चतुर्दशीच्या खूप खूप शुभेच्छा......

धनतेरस/ धन्वंतरी पूजन ( २०१८)

आज धनतेरस ...... आज धन ...सापत्ती  पूजन केले जाते त्या सोबतच चांगल्या आरोग्यासाठी धन्वंतरी देवतेचे पूजन ही केले जाते.
सगळ्यांना उत्तम आरोग्य आणि धन धान्य समृद्धीची दिवाळी जावो हीच सदिच्छा........

मोराचे डिझाइन (दिवाळी २०१८)

मोराचे डिझाइन आणि दिवाळीचा पहिला दिवा

दिवाळीच्या खूप खूप शुभेच्छा.........

वाढदिवसानिमत्त ( २०१८)

#RangolionCake
सरप्राईझ.......
सरप्राइज देणं हे वाटतं तितकं सोपं अजिबात नाही .
आपल्याला जे आवडतं ते  सरप्राइजगिफ्ट म्हणून घेवून देणं म्हणजे सरप्राइज  नक्कीच नाही .
समोरच्याला काय हवं ते जाणून घेणे ..... त्याला काय आवडतं ते समजून ... त्यानुसार सरप्राइजगिफ्ट निवडणे .... या साठी ..... आपण त्या व्यक्तीला किती परफेक्ट ओळखतो हे फार महत्त्वाचे ठरते आणि नेमके हेच गणित नारोबाला लागू होत नाही . ऑफिस मधून घरी आल्यावर .... " तुला कसं कळलं आज मला .... हाच मेनू खायची इच्छा झाली होती ...... तू अगदी मनकवडी आहेस " असं दिलखुलास पणे सांगतो पण आपला वाढदिवस असला की तो मात्र कधीच " मनकवडा " होण्याचा प्रयत्न करत नाही . ( माझ्या मनात एकाच वेळी इतके विचार सुरू असतात की त्याला माझे मन ओळखणे अवघड जात असावे .,😅)
        दोन महिने आधीपासून जरी मी त्याला आडून आडून सांगितले की मला घड्याळ हवे आहे . ऑनलाईन शॉपिंग.... करण्याचे हजार ऑप्शन्स दाखवले ...... T.V. वर येणाऱ्या जाहिराती आवर्जून दाखवल्या ....... मॅकझिन मधले फोटो दाखवले ..... अगदी दुसऱ्या बाईच्या हातातली घड्याळ 'किती छान आहे न ' असं म्हणून दुसऱ्या बाईकडे ( हातातील घडयाळ😩) बघण्याची परवानगी दिली........ तरी त्या कडे दुर्लक्ष करून तो वाढदिवसाच्या दिवशी माझ्यासाठी माझ्याकडे ज्या कलर ... पॅटर्न .. असलेल्या पर्स आहेत ... त्याच्याशी मिळती जुळती पर्सच सरप्राइजगिफ्ट म्हणून देतो. आपलेच प्रयत्न कमी पडलेत असं म्हणून😂 ...... " पदरी पडले .... पवित्र झाले" मानून गप्प बसते.
          पण या वेळेस ठरवलं ... तो समजून घेईल हा योग येईल तेव्हा येवो ...... आपण स्पष्ट सांगून मोकळे व्हायचं.  आपण स्वतः च स्वतः ला काय हवं .... काय आवडतं हे परफेक्ट सांगू शकतो ..... त्यासाठी इतरांची बुध्दी आणि पर्यायाने आपला वेळ का वाया घालवायचा.
          या वेळेस ठरवलं स्वतःच स्वतःला हवं ते सरप्राइजगिफ्ट द्यायचं.
          प्रसंग छोटा असो वा मोठा असो मी रांगोळी काढतेच  कारण रांगोळी काढतांना  मला निखळ आनंद होतो. तरी  आपणच आपल्यासाठी रांगोळी काढायची जरा अतीच वाटल आणि अचानक मनात आल की असं काही तरी करायला हवं जे करण्यात मला आणि त्याचा उपभोग घेताना इतरांना आनंद येईल. ........ केक .... मुलाला खूप आवडतो .... ठरल केक करायचं .....पण मी केक बनवण्यात जेमतेम आहे. त्यातही आइसिंग करणे म्हणजे एक दिव्यच.
           मला रांगोळी काढायला आवडते . मला या रांगोळी ने एक नवीन ओळख दिली. माझी आठवण येणाऱ्यांना आधी माझी रांगोळीच आठवते . तेव्हा माझ्या वाढदिवसाच्या केक वर रांगोळी असायलाच हवी आणि तेही मी काढलेली . हे मनाने पक्क केलं .
           काम सुरू झाले .... ६ ते ६ थेंबाची रांगोळी आणि रांगोळी भरलेली छोटी भांडी  केक वर काढायचा प्रयत्न सुरू झाला..... वेळ कसा गेला काहीच कळले नाही . मदतीला मुलगा होताच . मी चुकले तर तो लगेच म्हणायचं " अरे राहुदे काही होत नाही ..... रांगोळी काढतांनाही तर थोडी रांगोळी सांडतेच ..... एकदम परफेक्ट केली की साच्यातून काढल्या सारखी वाटेल न ..... जे चुकतंय ते तसच ठेव .... त्याने अजून छान दिसतोय केक ..... अगदी तू केल्या सारखा वाटतो ."
          मग काय जे जसं जमल तसचं ठेवलं ......
          माझ्या रांगोळीला केक वर विराजमान झालेलं बघून मुलगा आणि नवरा एकदम खुश....... आता ही रांगोळी खाताही येणार आहे याचा आनंद त्यांच्या डोळ्यात दिसत होता.
             ' एका दगडात दोन पक्षी मारले' या आनंदात मीही हरखून गेले.

(C) Anjali M. Dhaske